Ik geloof dat de lente er aan begint te komen. In de vroege ochtend horen we weer vogeltjes. Tijd om de schade op te nemen. Een stuk of wat planten waarvan we weten dat ze niet tegen vorst kunnen stonden al binnen, maar er is toch veel schade bij Lantanas, Spaanse margrieten en het valt nog te bezien wat meer. De tuinbonen, die al zo lekker stonden te bloeien, zijn verloren. Je kunt natuurlijk niet alles binnen zetten…. Elleke is weer terug van een paar dagen Nederland. Beladen met nieuwe dikke boeken van Donner….De lente is er al.

Het zuidelijke deel van de Tocht is nog niet in orde……

Al een week kan je de TV niet aanzetten of het gaat over ijs. De koorts die in Nederland gaat heersen als vaarten en meren dichtvriezen is hier niet uit te leggen. Ik heb nog tijdschriften uit 85 en 86 die geheel geweidt zijn aan die Elfstedentochten en ik heb ze aan Jose laten zien ter illustratie van wat er dan allemaal gaande is. Ik heb uitgelegd wat de Elfstedentocht is en hoelang ze over die 200 km. doen. Een beetje glazig zit hij er naar te kijken. Je ziet dat het niet veel indruk maakt….Natuurlijk kan hij zich er ook niets bij voorstellen. De rivieren en stuwmeren  hier die bevriezen natuurlijk nooit. En de liedjes van Erik Hulzenbosch kent hij waarschijnlijk ook niet……

Ik kan me herinneren dat ik vanaf mijn vroegste jeugd kalendermaker wilde worden. In die tijd had je een paar beroemde kalendermakers. P. Klee, J. Miro, R. van Rijn en Rien Poortvliet. De plaatjes die op die kalenders stonden vormen de beelden uit mijn jeugd. Vooral ook omdat het verjaardagkalenders betrof die bij elk nieuw jaar, een maand lang, dezelfde plaatjes lieten zien. De winterplaatjes van Rien Poortvliet hebben een onuitwisbare indruk gemaakt. Hij schilderde niet de takjes waar dan de sneeuw op lag, maar juist de donkere ruimtes tussen de takjes. De takjes werden dan , als restvorm, zichtbaar. Bij Rien zat er altijd een vosje onder of voor. Wij doen het vandaag zonder, vosje dan…..

Vannacht ijs……. Ongeveer 13 mm. dik.

Het is nu bijna 5 uur in de middag en het is de hele dag nauwelijks boven de 0 graden geweest. Het wil maar niet dooien.Van hetzelfde ijs nog wat foto s gemaakt.

De temperatuur ging vanaf vanochtend vroeg erg snel onderuit. Het zal op zijn koudst net 1 graad geweest zijn. In de bergen, boven de 1000 meter is de regen overgegaan in sneeuw. Bij ons bleef het bij natte sneeuwvlokjes tussen het water. Mensen vragen wel eens of wij de seizoenen niet missen in Spanje. Als dat zo zou zijn zouden wij die inderdaad missen….. Maar vergelijk de foto van gisteren nu eens met die van vandaag. In 2 dagen, 4 seizoenen……

“Jij maakt altijd alleen maar foto s van mij als ik zit te lezen” klaagt Elleke. Dus ik ga op mijn gemak het toestel halen. Heb ik net netjes alles goed staan om af te drukken zegt hij  ”Geen geheugenkaart”. Rustig aan loop ik naar binnen om het kaartje uit de computer te halen. Ik drink een glaasje water en aai de poezen uitgebreidt. Op de terugweg leg ik nog wat latjes recht en klim de ladder op…….. Een kwartiertje later is het dan zover. Net wat ik dacht. Het werk is bijna klaar…….

Op een “plat dak” valt het nog niet mee om de bal stil te laten liggen.

Afgelopen nacht en het grootste gedeelte van de dag is er ongeveer 5 cm water gevallen.  Morgen wordt het weer onbewolkt. Dat komt allemaal goed uit.  Het nieuwe dak van de werkplaats is klaar en met tegellijm, die ook geschikt is voor de tegeltjes in zwembaden, vlak gemaakt en droog. De regen laat goed zien dat het dak mooi afwatert naar de kant waar de dakgoot komen moet. Er blijven geen plassen op staan. De zon van morgen moet er voor zorgen dat alles goed droog wordt zodat ik het met glasvezelmatten en speciale verf voor daken waterdicht kan maken. Maar om te controleren of dat gelukt is moet er over een paar dagen weer een flinke plensbui komen….

Dat paarden door veel mensen als edele dieren worden gekenmerkt mag als bekend worden veronderstelt. Dat ze ook lief, erg betrouwbaar en mooi zijn eveneens. Maar dat ze ook lekker zijn is minder algemeen geaccepteerd. Ik herinner mij van vroeger de flinterdunne lapjes paardenrookvlees.  Of de vraag van de meester op de lagere school als je niet stil op je stoel kon zitten. ”Heb je soms paardenvlees gegeten”. Die vraag kon ik dikwijs positief beantwoorden, wat  dan weer als brutaal gekenmerkt werd. Na het zien van de reclame bij de slager in Cocentaina kreeg ik ineens trek in een lekkere dikke paardenentrecot.  Maar daar komt volgens Elleke niets van in. Van een rund, dat doen we wel eens, maar een paard, nee……..  ”Je zit toch al zo weinig bij me”…….